Dizajn učenja, tipovi učenja, teorije učenja

Svaki od njih odgovara drukčijoj vrsti kognitivnog procesa i ima svoj pedagoški smisao i poveznicu na teorije učenja. Najčešći tipovi učenja  opisani su u sljedećoj interakciji.

Interakcija pokazuje da su tipovi učenja duboko ukorijenjeni u suvremenim teorijama učenja, prvenstveno:

• u konstruktivizmu (učenje kroz aktivnost, kontekst i refleksiju)
• u socijalnom konstruktivizmu (učenje u interakciji s drugima)
• u kognitivnim i bihevioralnim teorijama u nekim komponentama.

Sumativno vrednovanje ima korijene u biheviorističkoj paradigmi, posebno kad je riječ o standardiziranim testovima i kvizovima s točnim/netočnim odgovorima. U suvremenim obrazovnim pristupima vrednovanje nije isključivo biheviorističko – često se integrira u širi konstruktivistički ili čak sociokonstruktivistički kontekst učenja i vrednovanja.

Dizajn kolegija uključuje ravnotežu više tipova učenja, ovisno o ishodima učenja i kontekstu. 

Laurillard definira šest temeljnih tipova učenja za ABC model, koji je razvijen na University College London.  Tipovi učenja mogu se koristiti kao polazna točka za dizajniranje iskustva učenja.  Model OULDI (Conole, 2013), koji je nastao u okviru Open Universityja (London) kao sustavni pristup vizualnom i kolaborativnom dizajnu učenja, i model BDP (Divjak i sur., 2022), razvijen na Sveučilištu u Zagrebu, na Fakultetu organizacije i informatike, imaju pet odnosno šest tipova učenja.

Usporedba tipova učenja u BDP, ABC i OULDI modelima

Napomena:

Suradnja (Collaboration) u ABC modelu smatra se zasebnim tipom učenja.
Vrednovanje (Assessment) u BDP modelu zasebna je kategorija, dok je u ABC i OULDI modelima ugrađeno u ostale aktivnosti (npr. u production, discussion i reflection).
BDP dodatno promatra formativno i sumativno vrednovanje i modalitete izvođenja kao dimenzije koje prate svaki tip aktivnosti.